با سلام خدمت دوستان عزیز

از اینکه مدتی بود چیزی ننوشته بودم عذر خواهی می کنم . چندی پیش که تصمیم گرفتم وبلاگ مطابق سلیقه ات را کلا از صفحات اینترنتی حذف کنم ....درست وقتی که هنوز یک ساعت هم از حذف وبلاگ نگذشته بود شخصی درست با همان آدرس وبلاگی به اسم من ساخت و شروع کرد به هتک حرمت و کپی کردن برخی از اشعار من . این موضوع مصادف شد به لغو کار بری من در سایت شعر نو و به طور کل دلزدگی از دنیای به اصطلاح ادبی . کلافگی از گذاشتن مکرر پست و شعر منسوب به من باعث شد که وبلاگ دیگری را بسازم تحت عنوان احساس های مشرقی ... و چند ماه بعد از این موضوع به وسیله کنترل IP شخص جاعلی که مطابق سلیقه ات را به روز می کرد و ارسال چند ایمل به خودش مبنی بر اینکه می دانم که هست و چه می کند او ناگزیر پس ورد و یوزر را پس داد. این موضوع باعث شد یکبار دیگر یقین پیدا کنم که جاعلین مجازی نه تنها آدم های بیمار و مشکل داری هستند بلکه بسیار ترسویند.

وقتی وبلاگ مطابق سلیقه ات را پس گرفتم احساس های مشرقی چندی بود که توسط خودم به روز می شد . به فکر این افتادم که اینبار آن را حذف کنم اما ترسیدم از اینکه اینبار بروند و در آنجا بنویسند .این امر مصادف شده بود با فراموش شدنم در دنیای مجازی که بیشتر به واسطه بیرون آمدنم از سایت شعر نو بود. دیگر به ندرت کسی صنم میرزازاده نافع را یادش می آمد ...به همین خاطر در خصوص این موضوع چیزی نگفتم و در وبلاگ مطابق سلیقه ات تنها به آوردن چند شعر اکتفا کردم . اما باز کامنت هایی که می پرسند چرا و چرا و چرا مرا بر آن داشت که چند سطری بنویسم . حالا از دوستانی که مرا باور می کنند سپاسگذارم و کسانی هم که دنبال بهانه اند برای التیام دادن به دردهای درونی شان ....راستش برای آنها کاری نمی توانم بکنم .

این روزها که کمتر می نویسم لذت حس فراموش شدن را بیشتر حس می کنم .

و اما یک غزل جوششی و خام که طعم نیما می دهد :

تا که نیما  توی خونش بی صدا جان می دهد

آسمان، شعرِ  مرا در دست باران  می دهد

واژه های کهنه را دزدانه صد طبع غزل

در دل شبها  به یک ذهن پریشان می دهد

آه ای تنها دلیل بودنم اینروزها....

عمرِ ماندن در کنارت بوی پایان می دهد

.

.

.

من نمی خواهم بمانم بی تو بر روی زمین

چونکه هرجا می روم بد- بوی انسان می دهد !

من نمی خواهم بمانم بی تو و باور کنم -

سرزمین بی کسی معنای ایران می دهد

عاصی و بی منطقم امشب می آیم توی خون

قلب عاشق را ببین ...  جان پای پیمان می دهد

توی خواب دیشبم دیدم کلاس اولم

آمده بابا و دارد دست من نان می دهد !

25 اردیبهشت

من به احوالِ بَدم عجیب وابسته شدم

مُضحکم چون که به غم عجیب وابسته شدم!

ساده دل، قانع  به یک جمله ی سطحیِ  دروغ

و به خوشبختی ِ کم عجیب وابسته شدم

اوج ِ  احساس ِ  مرا زیر کمربند بگیر ...

که به تحقیروُ ستم عجیب وابسته شدم

"زخم در زندگی ام  روح مرا مثل خوره ..."[1]

بوفِ کورم  به عدم عجیب وابسته شدم

دور شو از غزلم خاطره ی  مستیِ  عشق

که به نوشیدن ِ سَم عجیب وابسته شدم

بغض شو توی گلو وُ خفه کن شعرِ مرا

چون  به صد درد وُ ورم عجیب وابسته شدم

صنم نافع

منطقی رفتار کن با روحِ بیزار از بهار

با درختانِ فرو رفته به زیرِ شوره زار

با همه سردرد های مزمن وُ سرگیجه ها

با همه تردید ها بر بحثِ جبر وُ اختیار

از صدای تیر وُ موشک قرنِ ما گوشش پُرست

منطقی رفتار کن با  چوبه ی اعدام وُ دار 

 با همین توجیه که عاشق شدن پایان ِماست

بر همه احساس ها خطّی بکش با اقتدار

مست دشتی شد دلت ماهور را گم کرده ای؟[1]

منطقی رفتار کن با زخمه ی غمگینِ تار

این غزل  درکوره راه  ِ مبهم صد ها دلیل

شد گلو دردِ شدید از بغض ِ در صد ها شعار

 خواب من در هم شکست وُ چشم تو  امشب ترَست

منطقی رفتار کن نیما  تو با پروردِگار   ....[2]

صنم نافع فروردین 91

مصاحبه با صنم میرزازاده نافع در خصوص دنیای شعر

نیمای من باور بکن از آسمان باران چکید !

مطابق سلیقه ات:

میان خاطراتِمان تو را مرور می کنم ...

وَ غصه را از این همه نوشته دور می کنم

لباسِ امشب مرا خودت گرفتی از بهشت 

ببین که می درخشم وُ فرشته کور می کنم !

مطابقِ سلیقه ات شرابِ سرخ می خرَم 

وَ موی رنگِ قهوه را دوباره بور می کنم !

نشسته ام درونِ یک سفینه ی فضایی وُ _ 

برای آسمانمان ستاره جور می کنم!

شبانه با سلاحی از نگاه وُ طبعِ شرقی ام 

تو را میان این همه پرنده تور می کنم !

برای دزدی از خدا چراغ قوّه ام شدی 

سیاهی محّله را اسیر نور می کنم !

چه حل شدم در این غزل، بهانه ام ،مرا ببخش 

غذای امشبِ تو را اگر که شور می کنم !

30 بهمن 89